Dit jaar bestaat het Willem Lodewijk Gymnasium 100 jaren. Het WLG, de school waar ik tot ’95 elke dag heen ging, organiseerde een reunie. Natuurlijk was ik benieuwd hoe het met iedereen gaat, wie er zouden komen, wat ik nog wist van de school zelf en een lesje Helder

Vooraf hebben we geluncht met een man of tien, zodat de we weer rustig aan elkaar konden wennen

Met een deel hiervan heb ik nog geregeld contact, dus leuk zou het sowieso worden. Dat bleek ook, vooral ook door het weerzien van hen na soms wel 14 jaar. Trotse ouders (‘Nu heb ik wel lang genoeg gewacht. Zal ik de foto’s van m’n zoon laten zien?’), aankondigingen van bruiloften, vertrouwde discussies en natuurlijk vooral veel ouwe koeien. Op de school een hoop gezichten die ergens, diep in de grijze massa een proces van herkenning triggerden. Zo ook bij de les van Helder. Het beeld van de beste man met beide handen in de zij en de buik vooruit, stond nog wel op mijn netvlies, maar de manier van praten, kwam pas tijdens zijn les bovendrijven. Zie dit filmpje.

Gek genoeg geen erg opvallende, uit het oog springende, verhalen, zoals we die van de TV versie van de Reunie gewend zijn. Geen miljardair of zwerver. (of ze waren niet naar de reunie gekomen in elk geval)

Van journalist tot beleidsmedewerker, van marine officier tot verpleegkundige, van dierenarts tot docent of van IT-manager tot vertaler. Bij een ieder kon ik het toch aardig plaatsen. Een ieder leek ook aardig  blij en tevreden te zijn.

Al met al een prima dag, waarbij de vanzelfsprekendheid plaats heeft moeten maken voor besef, dat ik het toch wel getroffen had met een leuke klas. En nog steeds trouwens; velen van u zie ik nog steeds graag.

Ik zal de foto’s van deze dag eens uit de mail plukken en hier opplakken. Vanavond maar eens Hanibal bij de videotheek huren, op zoek naar de hidden joke, die Eric – de vertaler / ondertitelaar – er ongetwijfeld ingestopt heeft.

En daarna maar eens een van de bruiloften bezoeken

12►

foto’s door Henrike en Harold